Anne

    Bij Larissa kan ik mijn ei kwijt. Zij snapt hoe het is.
    Anne

    Anne (14) is leerling op het voortgezet onderwijs. Wat haar onderscheidt van haar klasgenoten is dat ze thuis mantelzorger is van haar zusje met een verstandelijke beperking en een vader heeft met niet aangeboren hersenletsel over wie ze zich zorgen maakt.

    Anne: “Ik nodig bijvoorbeeld nooit vriendinnen thuis uit als mijn zusje er is. Ik schaam mij eigenlijk voor haar. Vriendinnen weten wel van mijn thuissituatie maar vragen er nooit op door. Ze zeggen wel dat ze het snappen uit medeleven, maar ze weten denk ik niet wat het inhoudt. Soms denk ik wel eens ‘waarom heb ik zo’n zusje en zo’n vader?’ Maar tegelijkertijd voelt het ook weer als gewoon. Ik ben wel veel zorgzamer dan andere meiden van mijn leeftijd, denk nooit eerst aan mijzelf. Natuurlijk ben ik wel een puber maar probeer toch overal rekening mee te houden.”

    Ervaringsmaatje
    Sinds 4 maanden heeft Anne via Handjehelpen een Ervaringsmaatje, een stagiair die zelf ook jonge mantelzorger is. Larissa is 2e jaars MBO Sociaal Maatschappelijke Dienstverlening en weet waar Anne zoal mee te maken heeft. Zij heeft een broer met een licht verstandelijke beperking en autisme. Larissa: “Ik herken mijzelf in Anne, ik weet wat ze voelt. Ik zie haar onzekerheid. Het hoeven niet eens woorden te zijn, maar ik zie het ook in gebaren en gedrag. Ik heb zelf mijn verwerkingsproces over ons gezin al gehad, maar zij zit er nog middenin.”

    Ik ben wel veel zorgzamer dan andere meiden van mijn leeftijd, ik denk nooit eerst aan mijzelf.

    De beide meiden spreken donderdags af en zijn inmiddels dikke maatjes geworden. Ze zitten vaak samen buiten te kletsen in het zonnetje. Anne: “Ik ben superblij met Larissa. Ik had meteen een hele goede klik met haar. Zij snapt mij. Bij haar kan ik mijn ei kwijt en als zij is geweest kan ik er weer even tegenaan. Het is heerlijk om leuke dingen te doen, een ijsje te halen of gewoon lekker bij te kletsen. Het is jammer dat het maar tot de zomervakantie duurt.”

    Larissa is op haar beurt blij dat ze wat voor Anne kan betekenen. “Ik had vroeger graag zo’n maatje willen hebben. Ik ben er trots op dat ik met mijn ervaringen haar en anderen kan helpen. De kunst is om Anne niet met mijn leed op te zadelen, maar haar wel te steunen waar ik kan. Ik zie zoveel overeenkomsten.”

     Terug