Persoonlijke verhalen

    Wat hulp voor een ander kan betekenen

    Danique

    Het was hartstikke leuk om die meiden zelfstandig te leren reizen
    Danique

    Britt en Senna zitten op het speciaal onderwijs, het Kentalis College in Utrecht, 6 kilometer verwijderd van hun woonplaats Houten. Voor het vervoer van en naar school waren ze altijd aangewezen op een busje, terwijl ze veel liever de fiets zouden pakken. En daarmee behoorden ze tot de doelgroep van het project ‘Eigenwijs op reis’, opgezet om kinderen met bijvoorbeeld een ontwikkelingsstoornis of een autistische beperking te helpen zelfstandig te reizen.

    Een aantal maanden lang fietsten de meisjes onder begeleiding van een stagiair van Handjehelpen de tocht naar en van school. In het begin reed de stagiair vooruit zodat ze hen kon wijzen op gevaarlijke punten en obstakels onderweg. Na een paar maanden waren de rollen omgekeerd: vol zelfvertrouwen fietsten de meisjes voor hun begeleiding uit. De stagiair was er eigenlijk alleen nog maar om een oogje in het zeil te houden.

    Britt: ‘Senna en ik wilden heel graag zelfstandig naar school fietsen, want het is niks als je altijd afhankelijk bent van dat stomme busje. Maar ja, dat durfden we niet. En we zagen het al helemaal niet zitten om naar school te fietsen onder begeleiding van een van onze moeders. Dan schaam je je toch dood.” Senna valt haar vriendin bij: “Nu we zelf kunnen fietsen, kan ik me nog eens omdraaien als het eerste uur uitvalt. En kunnen we meteen weg als we onverwacht eerder uit zijn. Wat mij betreft gaan we elke dag met de fiets naar school. Ook als het slecht weer is, want we zijn niet van suiker”.

    “Het gaf veel voldoening om te zien hoe die meiden steeds meer zelfvertrouwen kregen: van twee timide grietjes zag ik ze veranderen in praatgrage tieners.”

    Stagiair Danique Dijsselbloem (HBO Pedagogiek): “Het bijzondere van dit project is dat de hulpverlener altijd een stagiair is, dus een jong iemand. Dan val je als begeleider helemaal niet op en snap je ook wat in de koppies van die kinderen omgaat. Ik had eigenlijk direct een klik met Britt en Senna. Het zijn ook zulke lieve meisjes. Het gaf veel voldoening om te zien hoe die meiden steeds meer zelfvertrouwen kregen: van twee timide grietjes zag ik ze veranderen in praatgrage tieners. Je moet wel geduld hebben, want het duurde best lang voor ze genoeg vaardigheid én zelfvertrouwen hadden om zelfstandig aan het verkeer deel te nemen. Maar Senna en Britt waren super gemotiveerd; het was hartstikke leuk om ze te helpen hun doel te bereiken. ” Dankzij het succes in Houten, waar ‘Eigenwijs op reis’ van start ging, is het project inmiddels naar meerdere gemeenten van het werkgebied van Handjehelpen uitgerold.

     Terug