Door verder te klikken op onze website, accepteer je cookies en vergelijkbare technieken. 

| Meer informatie

Sluiten
https://www.handjehelpen.nl/hulp-nodig/specifieke-maatjes/jong-en-dementie/voorbeeld/_482____NL

Voorbeeld Jong en Dementie

Margriet en Anne

Alleen voelt ze zich. En ook bang. Bang om alleen de straat op te gaan. Ze is al een paar keer verdwaald. En als ze dan de weg moet vragen, schaamt ze zich zo. Thuis hangen overal briefjes. Die helpen haar herinneren wat ze zeker niet mag vergeten. Dat is zo vervelend. Maar niet meer de straat op kunnen… dat vindt ze nog erger.

Haar naam is Margriet, 55 jaar oud, weduwe met een dochter die dertig kilometer verderop woont met haar gezin. Nog niet zo lang geleden werkte Margriet nog. Maar door haar dementie kan ze het werk niet meer aan. Sinds een maand of twee gaat ze drie dagen naar de dagopvang voor jong dementerende mensen. Dan blijven er nog vier dagen over… Op zondag gaat ze meestal naar haar dochter maar die wil ze ook niet te erg belasten. De vriendinnen komen niet meer zo vaak en er naar toegaan is te moeilijk geworden.

En zo klopt de dochter van Margriet bij Handjehelpen aan. Na de kennismaking met de regiocoördinator, komt een week later Anne langs. Tussen Anne en Margriet klikt het meteen en ze spreken af om wekelijks een eind te gaan fietsen. Sindsdien heeft Margriet niet alleen het plezier van die paar uren fietsen met Anne, maar ook het vooruitzicht dat ze er volgende week weer zal zijn. En Anne? Die geniet! Die geniet van het contact met Margriet, van die paar uurtjes fietsen en van het feit dat ze de ander iets geeft waar ze zich zelf rijker door voelt. En natuurlijk is het soms ook zwaar en verdrietig om te zien hoe Margriet achteruit gaat en hoe ze daar zelf mee worstelt. Tijdens intervisiebijeenkomsten van Handjehelpen wordt dit besproken. Voor Anne is dat altijd een moment van erkenning en herkenning: mensen die hetzelfde doen als zij en die de blijdschap maar ook het verdriet kennen van een maatjescontact.

Hans en Bertus

Hans kijkt zuchtend voor zich uit. De zoveelste dag dat hij tot niets komt. Voor zijn vrouw Ria is dit moeilijk om aan te zien. Zij is nog maar 55 en staat volop in het leven. Maar dat gold ook voor Hans van 63. Hij is echter een paar jaar geleden door een reorganisatie in het aannemersbedrijf zonder werk geraakt, maar als Ria en Hans eerlijk zijn, weten ze dat er toen al meer speelde bij Hans. En dat klopt, want hij heeft een jaar geleden de diagnose ‘vasculaire dementie’ gekregen. Hij kreeg als timmerman het werk niet meer in orde. En nu kan hij zelfs al niet meer zelfstandig iets oppakken. Hij zit daar maar te zitten en wordt er somber van. Hij gaat nu twee dagen per week naar een Ontmoetingscentrum.

Door de dementie-consulent wordt het echtpaar gewezen op de dienstverlening voor jongdementerenden van Handjehelpen. Na een kennismaking met de regiocoördinator komt Bertus langs, een oud-docent scheepsbewerking. Het is snel duidelijk dat de liefde voor het hout de beide mannen in het bloed zit. Vaak komt Hans niet meer zo goed op woorden of weet hij niet meer wat hij wilde zeggen. Maar op de één of andere manier weet Bertus daar prima mee om te gaan en kunnen ze er zelfs soms samen om lachen. Elke week is het raak. Of Hans nu wel of geen zin heeft, ze gaan wandelen en als het weer even meezit bezoeken ze de haven. Ondertussen praten ze over van alles en over hout. Telkens als ze thuiskomen is Hans blij dat hij er uit is geweest en voor Bertus is het contact een verrijking van zijn eigen leven.

Sitemap | Privacyreglement | Disclaimer | Website door CM Specialist