Door verder te klikken op onze website, accepteer je cookies en vergelijkbare technieken. 

| Meer informatie

Sluiten
https://www.handjehelpen.nl/nieuws/droomwens-in-vervulling/_587____NL

WENSEN VERVULD!

 

Opg(k)wekt liedje!

‘’Kwek-kwek-kwek, -kwèèk, kwèèk, kwèèk..’’. Er klonk 4 december een vrolijke eend uit de speakers bij Handjehelpen! Het aanstekelijke liedje klinkt velen bekend in de oren en al helemaal bij hulpvrager Richard Fransen.

Dit is de plaat die hem opmonterde toen hij op vierjarige leeftijd herstelde van een zware operatie. Inmiddels is Richard 44 jaar en hij bewaart nog steeds warme herinneringen aan deze tijd. ‘’Na de operatie werd ik helemaal blij door dit lied. Vroeger waren er nog geen cliniclowns die op kwamen vrolijken.’’ Speciaal voor de wens van Richard reisde Eddy van Mouffaert, de componist achter de plaat vol eendengeluiden, helemaal vanuit Vlaanderen af naar Utrecht. Dit alles voor een ontmoeting met Richard, zijn grootste fan.

‘’Hello everybody! This is Ronald en Donald!’’ Zingt Richard vrolijk mee. De superfan kent alle teksten uit zijn hoofd. Richard is blind en heeft een lichte verstandelijke beperking. In het kader van het 35 jarig bestaan van Handjerhelpen stuurde hij een mooie, bijzondere wens in: een ontmoeting met dè Eddy van Mouffaert. En zo gebeurde het. Ondanks de drukke agenda van Eddy wilde hij graag tijd vrijmaken: ‘’Het is erg bijzonder wat muziek met iemand kan doen. Eindelijk ontmoet Richard de opperkwek!’’ Eddy heeft in 1974 een internationale hit gehad met ‘Kwek kwek’. Het lied was niet alleen in België en Nederland een grote hit, maar ook in landen zoals: Brazilië, Frankrijk, Canada en Hongarije.

Hulpvraagster Veronique kapt directeur Irene!

 “Niet draaien, Irene! Stil zitten!” Veronique föhnt het haar van de directeur van Handjehelpen. Er zitten vlechtjes in en krullen en ook speldjes, heel veel speldjes. En een echte mini-hanenkam!

Veronique is 13 jaar heeft het syndroom van Down en een hartprobleem. Jolyke is haar vrijwilliger van Handjehelpen. Jolyke heeft de wens van Veronique ingestuurd:  een dagje kapper zijn...In het kader van het 35 jarig bestaan van Handjehelpen is er een wensenboom voor originele, lieve, grappige en bijzondere wensen. En daar viel deze zeker onder.
Toen  kapster Annelies van der Voorden van Geknipt 4U uit Breukelen de wens van Veronique hoorde dacht ze: Dat ga ik doen! En dat past bij de  visie van Handjehelpen: gewoon doen! De kapster, directeur, de vrijwilliger en de hulpvrager hebben een fantastische middag gehad bij Veronique thuis. Ze straalde de hele middag. Bovendien kreeg ze ook nog een prachtig kapperssetje en proefflaconnetjes cadeau van  Geknipt 4U. Met haar nieuwe kappersspullen werden ook meteen de vrijwilliger en moeder onder handen genomen. 'Wel eventjes stil zitten hoor.' Handjehelpen directeur Irene Domburg: “Het was zo ontzettend leuk om bij Veronique in de stoel te zitten. Dat had ik echt niet willen missen. Ze vroeg steeds of ik iets wilde eten of drinken en mijn haar zat prachtig. Ze is ‘geknipt’ voor het vak!” De moeder van Veronique wordt ook nog verwend door de kapster, ze mag voor een gratis ‘hairdo’ naar Breukelen komen.

 

Met Sophia en Jamal naar Dierenpark Amersfoort

Vrijwilliger Jamie Chapman diende een wens in om met haar twee oppaskinderen een dagje naar Dierenpark Amersfoort te gaan. Dat werd een groot succes. Jamie schreef een verslagje.

Dankzij de wensenboom, ben ik samen met Sophia en Jamal naar Dierenpark Amersfoort geweest. Dit was een grote wens van de vader met zijn twee kinderen. Helaas kon vader op het laatste moment vanwege zijn gezondheid niet mee. Maar dit mocht de pret voor de kinderen niet drukken.

We werden door een vrijwilliger opgehaald met de auto. Voor de kinderen van 6 en 7 jaar was dit al een hele belevenis, aangezien ze nog niet eerder in een auto hadden gezeten. Het 'praten' van de TomTom en het rijden naast andere auto's was een mooi begin.

Eenmaal aangekomen bij dierenpark Amersfoort, mochten we doorlopen het park in. Toen we binnen kwamen, waren de kinderen meteen enthousiast. Heel bijzonder vonden ze dat we hebben gezien dat de pinquins gevoerd werden.
Sophia heeft vaak gevraagd wat bepaalde dieren eten of hoe ze heten en dit heeft ze dan ook aan de meneer bij de pinquins gevraagd. Jamal heeft heel erg veel gelachen.

Jamal vond het ook op de boerderij in het park erg leuk, omdat je de dieren daar echt kan aaien en contact mee kan zoeken. Sophia vond de witte tijger het mooist, en de pinquins het leukst, omdat deze gevoerd werden.

Nadat we alle dieren hebben bekeken, hebben de kinderen ook nog een tijdlang kunnen klimmen en klauteren in de grote speeltuin in het park. Tussendoor was er een patatje en een ijsje om het feest compleet te maken. Als klapper op de vuurpijl mochten ze iets leuks uitzoeken bij het winkeltje. Ze hebben beiden gekozen voor een ballon, Jamal een handpop van een giraf en Sophia een masker van een zebra.

Na zo een beetje elk dier gezien te hebben, waren wij drieën gevloerd van plezier. We werden door iemand van HandjeHelpen opgehaald en de kinderen vlogen haar werkelijk in de armen. Sophia en Jamal zijn in de auto in slaap gevallen, maar wat hebben ze het leuk gehad!

Ze hebben thuis vader alle verhalen verteld en hun cadeaus laten zien. En vader was ontzettend blij dat de kinderen het zo leuk hebben gehad en dat hij een moment kon rusten.

Wat ontzettend mooi dat deze wens voor deze kinderen is uitgekomen.

Tranen in het Dolfinarium

Vrijwilligster Melody Pereira diende een wens in om samen met haar hulpvrager een dagje naar het Dofinarium te kunnen gaan. Handjehelpen legde deze wens voor aan het Dolfinarium en kreeg gratis kaartjes en een kopje koffie met taart bij ontvangst! Hierbij het versalg van Melody.

Op 26 juni ging ik samen met Hennie naar het Dolfinarium. Dit was een grote wens van haar, zij is 35 jaar geleden voor het laatst naar het Dolfinarium geweest. Hennie heeft een grote liefde voor dolfijnen. ‘Ze kijken altijd zo lief', zegt ze dan. Mijn zus Melissa kan ons gelukkig heen en weer rijden en ook zij gaat mee het park in.

Eenmaal aangekomen in het Dolfinarium gingen wij eerst even lekker zitten voor een kopje koffie om bij te komen van de autorit. Hierna begon de pret! Hennie zat in een rolstoel en met z’n drieën zijn we het hele park doorgeweest. Van de zeeleeuwenshow tot de walrussenshow, van de roggen naar de dolfijnen, en dat alles met een stralende Hennie.

Dan gaan we naar de show waar Hennie het meest naar uit heeft gekeken: de dolfijnenshow!
Omdat Hennie in een rolstoel zit mogen wij op de voorste rij zitten. Van de medewerkers van het Dolfinarium krijgt ze een blauw zijl over zich heen gedrapeerd, er is kans om nat gespetterd te worden. 'Geweldig!', roept Hennie uit. De spotlights gaan aan en de dolfijnen komen tevoorschijn. Ze doen de ene stunt na de andere en dat ziet er natuurlijk supermooi uit. Plots hoor ik gesnik naast me, de tranen stromen over Hennie’s wangen. 'Waarom huil je?' vraag ik. 'Ik vind het gewoon zo fantastisch, ik ben zo intens aan het genieten,' zegt Hennie. Wat mooi om Hennie zo ontroerd te zien, haar dag kan niet meer stuk.

Als we uitgekeken zijn in het Dolfinarium gaan we nog een hapje eten in een gezellig restaurantje. Nog steeds dolgelukkig vertelt Hennie over de dolfijnen die ze heeft gezien die dag, ze is als een kind zo blij. Moe maar voldaan rijden we vervolgens naar huis. Het afscheid valt zwaar maar vlak voordat ik de deur bij Hennie uitstap zegt ze: 'Ik wil jullie zo bedanken, dit was één van de mooiste dagen van m’n hele leven.'  En daar doen we het natuurlijk voor.

Bijzondere rondleiding in muziekpaleis Tivolivredenburg in Utrecht

Vrijwilliger Ingeborg Vleerbos en hulpvrager (blind) Jody van den Brink kregen eind mei een verkenning met handen en oren in TivoliVredenburg, het nieuwe muziekpaleis in Utrecht. Jody zorgde voor een verslag.

Op dinsdag, 27 mei, kwam Ingeborg mij weer trouw de post voorlezen. Dit doet ze al jaren via Handjehelpen. Maar dit keer eindigde onze voorleesafspraak heel anders dan anders.

Handjehelpen bestaat 35 jaar en daarom konden er wensen worden ingediend. Nu houden we beiden van muziek (Ingeborg van popmuziek, ik van klassieke muziek). In Utrecht is een imposant gebouw verrezen waarin alle soorten muziek beleefd kunnen worden: TivoliVredenburg. Wat leek het ons leuk om dit gebouw eens rustig van beneden tot boven door te lopen .....

Deze wens dienden we dus in en .... hij werd vervuld!

En zo kwam het dat we op die bewuste ochtend door onze gastvrouw Marianne Koenders werden rondgeleid in het nieuwe Utrechtse muziekpaleis, TivoliVredenburg, dat er van buiten - zo hadden vrienden mij beschreven - uit ziet als een soort pillendoos. De oude grote zaal is bewaard gebleven, maar er is een heel stuk boven op gebouwd. 

Ingeborg keek haar ogen uit, mijn vingers en oren maakten overuren.

Ik vond het allemaal wel heel groot: tien verdiepingen met vijf zalen, bijbehorende foyers, lange trappen, de grootste goederenlift van Europa met de afmeting van een studentenkamer, en trappen waarop je kunt lopen maar die ook een tribune vormen.

Daar voelde ik ineens de 'pillen', grote ronde ramen van circa. 1 m doorsnee, in rijtjes van drie.

Van de door Thijs Asselbergs ontworpen jazz-zaal op de negende verdieping, Cloud 9 genoemd, had ik me toch meer een café-achtige sfeer voorgesteld, dan deze nog wat koele ruimte. Maar soms moet een gebouw eerst wat meegemaakt hebben voor de sfeer er echt in komt.

Twee totaal verschillende ervaringen voor mij waren de Herz-zaal (7e verdieping), die zal worden gebruikt voor kamermuziek en andere kleine ensembles. Wat een mooie akoestiek, en wat een rustige uitstraling. Door een grote glaswand op het podium kun je over Utrecht uitkijken, maar er kan ook een wand voor geschoven worden waardoor je met belichting een heel andere sfeer kunt scheppen. 

En dan was er de zaal voor nachtelijke dancefeesten, Pandorra genaamd, op de zesde étage.

Niks voor mij, maar wel erg leuk om er eens zonder keiharde muziek rond te kijken. Stoelen zijn er nauwelijks, maar wel natuurlijk een heus rookhol waar het naar nachtleven rook.....

Voor Ingeborg was Ronda, de popzaal, favoriet. De achterkant van deze zaal is rond, met een soort wanden met artistiek tapijt om het geluid te dempen.

Zeer voldaan gingen we huiswaarts. Handjehelpen en Marianne, heel veel dank voor deze onvergetelijke indrukken. Ik zal vast nog vaak in TivoliVredenburg, met name in de Herz-zaal, te vinden zijn.

Sitemap | Privacyreglement | Disclaimer | Website door CM Specialist