Tracking cookies

Om onze website nóg makkelijker en persoonlijker te maken zetten we cookies (en vergelijkbare technieken) in. Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen (en mogelijk ook buiten) onze website volgen. Als je hier mee akkoord gaat plaatsen we deze trackingcookies.

Ja, ik geef toestemmingNee bedankt

Selvi en Ricardo

"Stagiair Selvi brengt de zon mee"
Selvi en Ricardo

Ricardo is een goedlachse Utrechter en zoals hij het zelf noemt ‘langzaam lerend’. Hij krijgt begeleiding van Abrona en hulp in het huishouden. Door een samenwerking tussen Abrona en Handjehelpen, krijgt hij ook wekelijks bezoek van stagiair Selvi. Muziek is wat hen verbindt.

Ricardo kwam in 2004 naar Nederland voor een gezinshereniging met zijn ex-vrouw en zoon. Na een moeizaam begin – onder andere een definitieve echtscheiding en het overlijden van zijn moeder – is hij gepensioneerd en gesetteld in Utrecht. Ricardo is zoals hij het zelf noemt ‘langzaam lerend’. Hij krijgt daarom hulp van een begeleider van Abrona. Abrona biedt cliënten met een beperking ondersteuning op maat, passend bij hun leven. Bij Ricardo houdt dat bijvoorbeeld in: ondersteuning bij administratie/post, medische afspraken, gezond leven en sociaal netwerk onderhouden.


Gitaar spelen

Als ik aan Ricardo vraag hoe oud hij is, antwoordt hij resoluut 86. Waarna volgt: “Grapje! 68 jaar”. De 24-jarige Selvi kan het goed vinden met Ricardo: “We zijn aan elkaar gekoppeld vanwege de muziek. We spelen allebei gitaar en Ricardo wil daar graag nog beter in worden. Alleen we kwamen er al snel achter dat samen spelen lastig is, omdat hij gewone gitaar speelt en ik Turkse gitaar. Toch pakt hij z’n gitaar er bij elk bezoek bij. Ik geniet van zijn spel en zang. Ik leer nu vooral van hem. Soms zoeken we samen een instructiefilmpje op.”


Ervaring rijker

Selvi is 3e-jaars student Social Work en loopt 10 maanden stage bij Handjehelpen. “Mijn profiel is jeugd, ik had daarom specifiek doorgegeven dat ik niet gekoppeld wilde worden aan een volwassene. Toch bezoek ik nu elke week de 68-jarige Ricardo. Mijn stagebegeleider stelde deze match voor, omdat hij net als ik gitaar speelt. Dat leek me toch leuk. Ricardo heeft me laten inzien dat mijn interesse niet alleen bij jeugd ligt. Ik ben trots op mezelf dat ik hiervoor open stond en nu een ervaring rijker ben.”


Ze brengt de zon mee

Selvi vindt het fijn om er voor Ricardo te kunnen zijn: “Als ik kom, ligt hij meestal op de bank of op bed. Hij wordt dan wakker om samen met mij iets te gaan doen. Ik vind het heel mooi om op deze manier iets te kunnen betekenen voor kwetsbare mensen.” Ricardo: “We hadden door de gedeelde interesse in muziek gelijk een klik. Ik vind het leuk dat Selvi op bezoek komt en dat ik haar gitaar kan leren spelen.” Ricardo wijst naar buiten: “Ze heeft de zon meegebracht uit Turkije! Het is altijd heel gezellig.”

“Ik vind het leuk dat Selvi op bezoek komt en dat ik haar gitaar kan leren spelen.”


Respect voor elkaars geloof

Ricardo heeft een groot hart. Selvi vindt ‘m vanaf het begin al aardig. “Ik merk nu we elkaar vaker zien, dat Ricardo meer open wordt en er meer gespreksstof komt. We praten veel over Suriname en Turkije, over de cultuurverschillen, de geschiedenis en het geloof. Hij is christen en ik ben moslim. Ik vind het mooi om te zien dat we respect hebben voor elkaars overtuiging en er open over kunnen praten. Ricardo heeft me uitgenodigd om met hem mee naar de kerk te gaan. Dat gaan we nog plannen.”

“Ik merk nu we elkaar vaker zien, dat Ricardo meer open wordt en er meer gespreksstof komt.”


Bewegen en gezond eten

We gaan naar buiten om een foto te maken. Ricardo trakteert op een prachtig gospel-lied op de gitaar. “Naar buiten gaan, zouden we vaker moeten doen”, oppert Selvi. Samen wandelen en hardlopen staat nog bovenaan hun wensenlijst. Het is Ricardo, die het snel te koud vindt buiten. “Maar bewegen is wel goed voor je”, zegt Selvi. “Net als gezond eten. Weet je nog, die ene grap? Toen we het over vitamines hadden en je vertelde dat je die al at?” Ricardo begint hard te lachen. “Ik eet dit hoor”, zei ik heel serieus tegen haar, wijzend naar een tube voetencrème. “Ze trapte er zo in!”

Selvi: “Ik kom hier lachend binnen en ga weer lachend weg. Ik kan iedereen aanraden om een stage te doen of vrijwilliger te worden bij Handjehelpen.”

 Terug