Betsy

Het gezin van Betsy Flink is steungezin. Ze ondersteunen andere gezinnen door hun kinderen (tijdelijk) een plekje te bieden in hun gezin. Zo groeide Betsy en haar broertje een groot deel van hun jeugd op met Alisha, dochter van Haja, een alleenstaande moeder uit Sierra Leone. Deze koppeling kwam via Handjehelpen tot stand. Betsy, inmiddels 21 jaar, schreef over haar ervaringen. Want hoe is het eigenlijk om een steunkind als zusje te hebben?
 
“Een tikkeltje zenuwachtig kijk ik naar de afgebladderde verf op de muren van het trappenhuis. Het is dan wel de verjaardag van mijn ‘bonuszusje’, maar ik weet dat dit een andere ervaring zal zijn dan de kringverjaardagen die ik gewend ben. In de woonkamer klinkt Afrikaanse muziek en het ruikt naar zoete taart. Het maakt me warm van binnen. Zodra ik met mijn ouders de woonkamer binnenloop, zijn alle ogen gericht op ons. “BETSY!!”, klinkt het boven het rumoer uit, en er komt een klein meisje in een prinsessenjurk met open armen op me afgerend. Deze verjaardag overtreft al mijn verwachtingen en zal ik niet snel vergeten.”

Bonuszusje

“Alisha is niet mijn biologische zusje, maar we hebben een hele speciale band, waardoor ik haar beschouw als mijn ‘bonuszusje’. Mijn gezin, bestaande uit mijn vader, moeder, broertje en ikzelf, is haar steungezin en vangt Alisha twee keer per maand een heel weekend op. Dit begon bijna 6 jaar geleden, toen ik zelf 13 jaar oud was. Alisha’s moeder Haja was alleenstaand, had nauwelijks een sociaal vangnet en was net begonnen met een opleiding in de zorg. Dit alles combineren met een baby van negen maanden is best pittig. Via Handjehelpen werden we als steungezin voorgesteld. Sindsdien zijn we in elkaars leven. 

Gezinsmomenten

Van huis uit heb ik altijd meegekregen dat onze deur voor iedereen openstaat. Ik heb altijd aangenomen dat dit normaal is, en dat iedereen dat doet. Maar als ik vertel over mijn bonuszusje, dan hoor ik vaak: “Wat goed dat jullie dat doen!” Ik ben me de laatste jaren steeds meer gaan realiseren wat het zorgen voor Alisha mij als mens brengt. Ik leef bewuster, vergelijk minder en ben dankbaar, ook voor de kleine dingen. Bovendien brengt Alisha ons gezin meer samen. Mijn broertje en ik zijn vaak weg voor werk of om met vrienden af te spreken, maar door de komst van Alisha hebben we meer gezinsmomenten. Zo eten we vaker samen aan tafel of maken we nog even een wandeling voordat het bedtijd is. Samen voor Alisha zorgen, zie ik als een verrijking voor ons gezin. 

Dankbaarheid

Geluk draait niet om geld, dat is wat ik altijd heb meegekregen vanuit huis. Toch vond ik het als opgroeiende puber lastig om dit altijd te geloven. Mijn middelbare school lag in een rijke buurt, waar het hebben van een zwembad of sauna in de tuin geen gekke luxe was. Thuis hebben we het goed: we hebben geen geldzorgen, ruimte voor leuke dingen, en wonen in een fijn huis in de stad. Maar van dat zwembad is geen sprake en voor de deur staat een autootje dat al heel wat jaren meedraait. Mede door het zijn van een steungezin heb ik me gerealiseerd dat niet alles vanzelfsprekend is. Ook al heb je geen zwembad in de tuin, je mag dankbaar zijn voor wat je wel hebt, en geluk zit niet altijd in materiële zaken of status. 

Bijbaantjes

Mijn moeder lacht als ze praat over de gesprekken met de moeder van Alisha. “Een moment dat me echt is bijgebleven, is toen Haja begon over jullie bijbaantjes. “We zaten samen iets te drinken en ze vroeg aarzelend: “Indra, jullie zijn zo rijk, maar waarom moeten jouw kinderen dan werken?” Deze vraag overviel haar, maar ze gaf het volgende antwoord: “We willen onze kinderen zelfstandigheid aanleren en dat ze moeten werken als ze iets willen.” Haja reageerde verrast: “In onze cultuur is werken een teken van zwakte, dat een kind moet werken om bij te dragen aan het huishouden.” Inmiddels heeft Haja haar mening bijgesteld. Ze wil Alisha, als ze oud genoeg is, ook laten werken om haar zelfstandigheid te leren: “Alisha is Nederlands, die moet dat ook zo doen!” 

Achterop de fiets

Mijn broertje en ik praten niet vaak over het zijn van een steungezin, maar soms halen we grappige herinneringen op over Alisha. Een moment dat veel indruk op ons allebei maakte, was de eerste keer dat we gingen fietsen met Alisha. Iedereen heeft een fiets, een gedachte waar ik verder niet bij stilsta. Maar dat geldt dus niet voor iedereen, Alisha’s moeder heeft geen fiets, ze was dus helemaal niet gewend om buiten zo hard vooruit te gaan. Ze zat achterop bij mijn moeder, met wijd opengesperde ogen, om alle bomen langs de weg goed te kunnen bekijken. Ze stak haar handen uit om de wind te voelen en ze kraaide van plezier. Het is nog steeds een van haar favoriete bezigheden. Tegenwoordig klimt ze zelf in het fietszitje om zo het zoveelste bezoekje aan de supermarkt te brengen. 

Sociaal netwerk

Haja, de moeder van Alisha, komt uit Sierra Leone, een land in het westen van Afrika. Het land staat bekend om zijn prachtige kustlijn, maar het is ook een land waar al jarenlang een heftige burgeroorlog woedt. Haja is als tiener gevlucht en moest in Nederland opnieuw beginnen, zonder sociaal netwerk of hulp bij de opvoeding van Alisha. Ze is enorm dankbaar voor de hulp die ze nu krijgt. “Ze is altijd veilig bij jullie, en dan kan ik alles even loslaten. Ons netwerk is inmiddels uitgebreid en de taalvaardigheid was Alisha is aanzienlijk verbeterd” vertelt Haja terwijl Alisha op de achtergrond met haar poppen speelt. Alisha begon laat met praten en had moeite met het oppakken van de Nederlandse taal, omdat er thuis Engels werd gesproken. “Ik vroeg vaak advies aan je moeder als ik me zorgen maakte over Alisha’s taalontwikkeling.” Nu volgt Alisha al een tijdje logopedie om haar niveau bij te spijkeren. Ik help Alisha ook met haar huiswerkopdrachten voor logopedie en probeer haar zoveel mogelijk te ondersteunen als dat nodig is. 

Veilige haven

Het geeft me een bijzonder gevoel om een veilige haven voor iemand te kunnen zijn. Wat ik van haar en door haar heb geleerd, zal altijd bij mij blijven. Net als zij, hoop ik. Ik gun Alisha dat ze straks zelf zonder zijwieltjes kan fietsen, maar ik hoop dat ze voor nu nog even blijft dansen in haar prinsessenjurk. 

Meer weten?

Lees over het project ‘Steungezin’