Jantsje en Edith in het Zenderstreeknieuws

Dit artikel verscheen op 11 juli 2024 in het Zenderstreeknieuws. Foto en tekst: Loes van Straten

Handjehelpen brengt al 45 jaar hulpvragers en vrijwilligers uit de eigen buurt met elkaar in contact en is ook actief in IJsselstein, Montfoort en Lopik. De hulpvragers zijn kinderen en volwassenen met een chronische ziekte, beperking of gedrag dat om extra aandacht vraagt.

“Je kunt bijvoorbeeld denken aan een gezin met een moeder die long covid heeft en bedlegerig is”, vertelt regiocoördinator Jantsje Boersma. “Hoe fijn is het dan als iemand eens in de week langskomt om iets te doen met de kinderen of met één van de kinderen?” Het kan ook gaan om mensen met autisme die het ingewikkeld vinden om sociale contacten aan te gaan of om mensen die een vorm van dementie krijgen en niet meer welkom zijn op de bridgeclub, aldus Boersma. Hoewel de situaties heel uiteenlopend zijn, hebben de hulpvragers vaak gemeen dat hun wereld klein is.

De vrijwilliger mag kiezen

Edith van Echtelt (47) uit IJsselstein meldde zich twee jaar geleden aan als vrijwilliger bij Handjehelpen. “Ik had nog niet echt een idee voor wie ik wat kon betekenen en heb toen van Jantsje een aantal geanonimiseerde casussen voorgelegd gekregen.” Haar aandacht ging meteen naar de situatie van een meisje van zestien. “De wereld van jongeren wordt steeds groter, maar voor haar zitten daar wat haken en ogen aan. Er stond dat ze het heel leuk zou vinden om ook in een café koffie te drinken en gezellig te kletsen. Ik dacht: volgens mij kun je het wel leuk hebben met mij op stap, haha.”

Is het een match?

Een vrijwilliger heeft het niet zomaar voor het uitkiezen, Boersma kijkt ook of de vrijwilliger bij de hulpvrager past door bijvoorbeeld hun interesses naast elkaar te leggen. En begeleidt de hulpvrager vervolgens met de vrijwilliger op weg. “Hulp vragen is vaak een drempel. Het is belangrijk om van tevoren af te spreken hoe vaak je elkaar ziet, want een hulpvrager gaat er niet achteraan bellen.” Wekelijks of eens in de maand, dat is ook afhankelijk van wat in het leven van de vrijwilliger past. “Het moet je niet te veel worden, want dan is het afbreukrisico hoger.”

Langdurige koppeling

Handjehelpen wil juist zorgen voor een langdurige koppeling, legt Boersma uit, zodat het vertrouwen kan groeien. Van Echtelt kan zich daarin vinden: “We leren elkaar steeds beter kennen. Ze voelt zich vrij bij mij thuis, bij mijn gezin, en daar kan ik echt van genieten.” Dat komt deels doordat ze zelf een moeilijke jeugd heeft gehad. “Kinderen kunnen van iets kleins iets groots maken. Zo kwam ik heel graag bij mijn beste vriendin thuis en dat was een houvast. Ik dacht: misschien kan ik dat zijn voor iemand anders.”