Luuk heeft long covid en vindt afleiding bij zijn maatje Stijn

Tekst: Nivine de Jong

Samen is leuker dan alleen. Bijna de helft van de Nederlanders voelt zich wel eens eenzaam, of zoekt verbinding. Het Oranje Fonds helpt mensen met het vinden van een maatje, met behulp van verschillende organisaties. Driewekelijks delen maatjes hun verhaal met LINDA. en vertellen waarom het voor hen zo waardevol is.

Dit keer zijn dat Luuk (11) en Stijn (34).

Luuk en Stijn

Luuk (11) krijgt drie jaar geleden corona. Na een tweede besmetting wordt hij maar niet beter. Het blijkt long covid te zijn. Het leven van de sportieve en energieke jongen verandert in één klap. Luuk zit de eerste jaren voornamelijk thuis en kan niet naar school.Anderhalf jaar geleden komt hij via Stichting Handjehelpen in contact met Stijn (34), die vanaf het eerste moment een echt maatje voor hem is.

“Om tot de diagnose van long covid te komen is Luuk allerlei behandeltrajecten ingegaan. Hij kwam vaak bij de huisarts en liep bij verschillende doktoren. Het is echt een zoektocht geweest. De onduidelijkheid maakte het zo onzeker”, vertelt Stijn. Inmiddels gaat Luuk twee keer per week naar school en volgt hij de rest van de dagen lessen thuis. “Als ik online aan school ga, voelt het alsof ik in de klas zit. Dat is fijn”, vertelt Luuk. De jaren daarvoor lukt het Luuk niet om naar school te gaan. Zijn leven staat stil, en dat op zo’n jonge leeftijd.

Twee maatjes

Anderhalf jaar geleden kwamen Stijn en Luuk via Stichting Handjehelpen met elkaar in contact. De tante van Luuk stapte naar de stichting, om een maatje voor Luuk te vinden. Alsof het zo moest zijn, had Stijn, die werkt als padeltrainer en graag iets wilde betekenen voor een ander, zich toevallig net aangemeld als vrijwilliger. “De stichting bekijkt wat de hulpvraag is en welke vrijwilliger daarbij zou passen. Voor Luuk was dat een stuk afleiding, leuke dingen doen met iemand en plezier hebben. Ik weet niet of er gekeken is naar een jonger iemand, maar of een maatje van boven de 60 jaar bij Luuk zou passen denk ik niet.” “Ik denk het ook niet”, lacht Luuk.

Luuk houdt enorm van sporten – actief bezig zijn zit in zijn aard. En hij doet alles met een schaterlach, dat is duidelijk tijdens ons gesprek. Bij Stijn kan hij dat allemaal vinden. “Het klikte meteen. Bij de eerste ontmoeting zijn we gaan praten, gamen en chillen. ‘Ik denk dat wij wel vrienden kunnen worden’, zei ik aan het eind. Luuk keek me aan en antwoordde: ‘Ja ja, dat zullen we nog weleens zien’.” Het duo ligt weer dubbel.

Goede vrienden

“Het gaat slow, but steady“, zegt Stijn als we vragen hoe het nu met Luuk gaat. “Je merkt dat hij iets meer energie heeft. Maar die energie is maar voor een dagdeel, erna moet hij er flink van bijkomen.”

Ze zien elkaar iedere donderdagochtend. Waar ze eerst vooral thuis samen waren, kunnen ze nu af en toe de deur uit. Zo zijn ze een keer gaan padellen, golfen en schaatsen. Ook woonden ze een voetbalwedstrijd van Ajax tegen PSV bij. “We kijken iedere week hoe hij wakker wordt en waar we zin in hebben. Soms is dat een spel spelen, een andere keer gaan we iets leuks doen.” Luuk vult enthousiast aan: “We hebben daarnet een sneeuwballengevecht gehad!” Of er iemand flink is ingezeept? “Ja, wij allebei wel.”

Het maakt niet veel uit wat ze doen: het is altijd gezellig. “Doel is dan ook dat we elkaar blijven spreken en zien. Het is niet eindig. Als het goed gaat met Luuk, betekent dat niet dat we ermee stoppen. Het voelt aan beide kanten als een vriendschap, niet als contact via een organisatie.”

Dat het ook aan Luuks kant als een echte vriendschap voelt, schetst Stijn met een mooi voorbeeld. “Luuk is pas 11 jaar, maar kan al goed zijn grenzen aangeven en vertellen waar hij wel of geen zin in heeft. Ik gaf hem daar een compliment over. Luuk wuifde dat weg en zei: ‘Dat kan toch wel, bij vrienden?’ Toen dacht ik: mission accomplished.”

‘Je wordt er blij van’

Voor beide jongens heeft hun contact veel betekenis. “Voor Luuk is het plezier maken en lekker onder de mensen zijn, voor mij is het ook een stuk voldoening. Je krijgt het gevoel dat je een verschil kan maken voor iemand. Luuk kan ernaar uit kijken dat ik kom en vanuit Luuks ouders krijg ik veel waardering. Mijn vriendin doet al langer vrijwilligerswerk, na al haar mooie verhalen wilde ik het ook doen. Ik kan het iedereen aanraden. Twijfel je of maatje worden iets voor jou is? Je weet pas of het bij je past als je het aangaat. En mocht de match er niet helemaal zijn, hoef je het niet aan te gaan. Wij zien elkaar wekelijks, maar het kan ook maandelijks zijn.”

Als het aan Luuk ligt, is de keuze om een maatje te worden heel makkelijk. Hij sluit af met simpele, maar rake woorden: “Je wordt er heel blij van.”

Om Stichting Handjehelpen te steunen, hebben Luuks moeder en haar tweelingzus een inzamelactie opgezet om nóg meer maatjes aan elkaar te kunnen koppelen. Hier vind je meer informatie.

Dit verhaal is geschreven en gepubliceerd door LINDA. in samenwerking met Oranje Fonds