Met wat weekendrust voelt Emma zich een betere moeder.

Artikel in het AD door Judith Casant. Foto: Mel Boas

Emma twijfelde: zou iemand echt tijd willen maken om haar en haar zoon te helpen door af en toe logeeradres te zijn? Kelly, een moeder met co-ouderschap, koos er bewust voor om hen te ondersteunen. Een bijzondere ontmoeting volgde, waardoor Matthijs en Emma nu allebei gelukkiger zijn. „We hebben elkaar echt gevonden.”

De 38-jarige Emma* noemt zichzelf liever een zelfstandige moeder dan een alleenstaande moeder. „Dat vind ik een fijner woord”, geeft ze toe. Al vijf jaar zorgt ze volledig zelf voor Matthijs*, zonder steun van een partner.

De zorg voor Matthijs (10), die onder meer worstelt met verlatingsangst en haar het liefst voortdurend bij zich wil hebben, blijkt soms zwaar. „Het voelde voor mij alsof ik constant aanstond. Ik merkte dat ik echt behoefte had om af en toe even op te laden.”

Ruimte voor afleiding

Toch probeert ze bewust tijd voor zichzelf te nemen. „Ik werk drie dagen per week. Dat geeft mij echt fijne afleiding. Daarnaast sport ik, ga ik naar therapie en probeer momenten van ontspanning te creëren, zoals naar de sauna gaan of salsadansen.” Maar écht een avond helemaal voor zichzelf had ze nooit.

Via hulpverlening werd ze gewezen op Handjehelpen, een organisatie die kinderen én volwassenen met een chronische ziekte, beperking of probleemgedrag in de thuissituatie ondersteunen.

Daarnaast hebben ze specifieke projecten, waarbij ouders zoals Emma worden gekoppeld aan een steungezin. Daar zou Matthijs eens in de zoveel tijd kunnen logeren, zodat Emma een avond kan doen waar ze zelf zin in heeft, zonder zorgen over een oppas of de mogelijkheid dat haar zoon zich niet op zijn plek voelt. „Dat voelde eerst wat spannend, maar ik dacht: ik probeer het gewoon.”

‘Ik moet kijken naar de mensen om me heen’

Zo ontmoette ze Kelly Dietz (37), een betrokken moeder uit haar buurt die zich had aangemeld als steungezin. Kelly, moeder van een dochter van negen en een zoon van veertien, vertelt dat haar motivatie voortkomt uit haar geloof.

„God liet mij zien dat ik niet alleen naar mezelf moet kijken, maar ook naar de mensen om me heen. Zoals in het bijbelvers uit Mattheüs staat: ‘Heb uw naaste net zo lief als uzelf.’ Ik heb genoeg energie waardoor ik hulp kan uitdelen aan anderen.

Kelly wilde graag iets voor anderen betekenen. „Op een dag zag ik op Facebook een advertentie van Handjehelpen. Die sprak me aan en voelde als een stap die ik moest zetten. Na dat gesprek met Handjehelpen werd ik gekoppeld aan Emma en Matthijs, en sindsdien hebben we contact.”

Kennismaking met steungezin

De eerste kennismaking tussen de twee gezinnen verliep rustig en voorzichtig. Kelly vertelt: „In het begin was Matthijs heel stil. Hij wist niet goed hoe hij zich moest gedragen in ons gezin. We begonnen samen te eten en te wandelen, zodat hij ons een beetje kon leren kennen. Hij moest echt wennen aan de nieuwe omgeving, en ik merkte dat ik moeite had om contact met hem te leggen.”

Emma herkent die voorzichtige start ook: „Ik ben van nature best onzeker. Toen ik hoorde dat Kelly dit als vrijwilligerswerk deed, was ik in het begin sceptisch: zou iemand écht de tijd en ruimte willen vrijmaken om ons te helpen? Maar al snel liet ze zien dat dat zo was.”

Langzaam maar zeker ontstond er een band. Kelly glimlacht, terwijl ze vertelt hoe Matthijs opbloeide. „Op een gegeven moment begon hij me grote levensvragen te stellen. Hij werd steeds meer zichzelf. Dat is zo mooi om te zien.”

Ook tussen Kelly en Emma is een warme band ontstaan: regelmatig wandelen of eten ze nu samen met beide gezinnen, ook buiten Matthijs’ logeeravonden. „We hebben elkaar echt gevonden”, vertelt Emma.

‘Hij voelt zich hier thuis’

Matthijs logeert inmiddels één keer per maand bij Kelly en haar twee kinderen. De weekenden bieden hem een waardevolle kans om buiten zijn vertrouwde omgeving te komen. Hij doet gewoon mee in het gezin, er worden geen aparte activiteiten ondernomen.

„Hij voelt zich hier thuis”, vertelt Kelly. „Mijn dochter en Matthijs spelen samen en leren van elkaar, terwijl mijn zoon een soort grote broer voor hem is. Samen sparren ze of praten ze over kickboksen. Matthijs kijkt echt tegen hem op.”

Emma ziet de positieve effecten ook bij haar zoon. „In het begin liet hij niet veel los, maar nu zegt hij: ‘Ik wil niet bij andere gastgezinnen logeren, alleen bij Kelly.’ Dat zegt genoeg.”

‘Ik weet dat hij in goede handen is’

Voor Emma betekenen deze logeerweekenden veel meer dan alleen praktische ondersteuning. „Ik kijk altijd uit naar deze momenten”, vertelt ze. „Of ik nu ga salsadansen, naar een foodfestival ga of gewoon even tijd voor mezelf neem: ik weet dat hij in goede handen is. En als ik uitgerust ben, kan ik weer een betere moeder voor hem zijn. Dat maakt mij gelukkiger en sterker.”

Kelly ziet haar rol als steunmoeder als veel meer dan alleen de zorg voor Matthijs. Ze vertelt: „Door Matthijs en Emma te helpen, ontstaat er een soort ripple-effect. Emma krijgt ademruimte en energie, Matthijs bloeit op, en voor mijn eigen gezin brengt het ook zoveel warmte. Je merkt hoe belangrijk het is om elkaar te ondersteunen. We zijn als mensen gemaakt om naar elkaar om te kijken.”

Hoewel Kelly een moeder met co-ouderschap is, voelt ze zich goed in staat om Emma en Matthijs te helpen. „Ik had eerst twijfels”, vertelt ze. „Ik dacht: is dit niet beter voor een gezin met meer structuur, zoals twee ouders samen? Maar ik ontdekte dat het eigenlijk niet uitmaakt.”

Durf te vragen, durf te helpen

Zowel Emma als Kelly willen andere mensen inspireren door hun verhaal te delen. Emma benadrukt hoe belangrijk het is om hulp te durven vragen. „Iedere ouder heeft tijd nodig om op te laden, om iets voor zichzelf te doen. Dat is geen zwakte, maar juist krachtig. Als je goed voor jezelf zorgt, kun je weer meer voor je kinderen betekenen.”

Kelly hoopt dat meer mensen kiezen voor een rol als steungezin. „Wat ik vooral hoop, is dat mensen die twijfelen, toch die eerste stap zetten. Het hoeft niet groot of ingewikkeld te zijn; zelfs een klein steuntje kan een gigantisch verschil maken voor een ander.”

*Emma en Matthijs wilden liever niet met hun echte naam in het artikel.

Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met en gepubliceerd door het AD.